Het werd al eerder tegen me gezegd, dat ik, wanneer ik een nieuwe fase in mijn leven in zou gaan jou extra erg zou missen. Samenwonen, trouwen, kinderen krijgen. Maar 2,5 jaar geleden leek dat zo ver weg: 'nieuwe fases' in mijn leven.
Het enige wat ik toen kon bedenken was dat je er niet bij zou zijn als ik vol trots mijn bachelor in ontvangst zou nemen, hopelijk aan het eind van deze zomer.
Toen mijn zus haar bachelor in ontvangst nam, voelde ik ook een bepaald gemis. We wachten in de kerkbankjes keurig totdat de naam van mijn zus werd omgeroepen. Toen ze ons, mijn vader, familie, haar vrienden en onze vrienden, bedankte, keek ik even opzij naar mijn vader. Tranen in zijn ogen. Trots en een groot gemis. Wat had Marian hier trots als een pauw gezeten, hoorde ik hem denken.
Maar dan nu, mijn nieuwe fase. Eerder dan ik dacht ben ik gaan samenwonen. Wat 2.5 jaar geleden een ver van mijn bed show leek, is nu werkelijkheid geworden. 2,5 jaar geleden dacht ik; dat komt wel en tegen de tijd dat het komt, ben ik zo oud dat ik beter met het verlies kan omgaan. Dat ik haar nog wel mis, maar vooral de goede herinneringen nog bij me draag.
Maar, wat ik al zei, de nieuwe fase kwam eerder dan verwacht en het gemis lijkt alleen maar groter te worden. Constant wil ik haar opbellen: wat denk je van oranje kussens, bij mijn oranje lamp? Wat denk je van dat ik de boodschappen doe, en hij de was? Wat denk jij van per maand uitgeven aan boodschappen? Soms grijp ik zelfs even, als één of andere dwaas, naar mijn mobiele telefoon. Maar ze is er niet meer, ik kan het niet meer vragen.
En het gekke is, ik zou ook niet weten aan wie ik het wel moet vragen.
Het zijn bepaalde vragen die je aan je moeder stelt, niet aan je vriendinnen of zus, of aan de buurvrouw. Het zijn die bepaalde dingen waar je het met je moeder over hebt, en niet met iemand anders.
Ik weet ook dat ze het zo leuk had gevonden. Samen Amsterdam in, lekker uiteten, met Daniel ouwehoeren, heel veel wijntjes drinken.
Dat ik dit niet met haar mee mag maken, is ontzettend oneerlijk. Dat zij dit niet meer mee kán maken, is hartverscheurend.
Helaas komen er nog meer 'nieuwe fases' en zal ik nog vaker door dit gemis en deze pijn heen moeten. Hopelijk wordt het iedere keer een stukje beter, makkelijker. Maar voor nu, hoe graag ik ook wil, kan ik er nog geen positieve draai aan geven.
Hopelijk tot snel,
Mieke.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten