Stories | Wanna fight?!

Toen ik mijn moeder verloor dacht ik dat ik voor het ongeluk geboren was. Daar ging mijn warme gezinnetje, mijn beschermde omgeving, mijn altijd veilige en goede jeugd. 

Ik was ervan overtuigd: mij zal niets goeds meer overkomen. De positieve gedachten had ik compleet gelaten voor wat het was. Ik zou nog vóór mijn dertigste overlijden aan één of andere verschrikkelijke ziekte, geen man zou op me vallen en ik zou al helemaal nooit kinderen krijgen. Nee, studie zou ik niet meer kunnen afmaken en ik zou hopeloos zielig alleen in een donker hoekje van één of andere kamer belanden. 

Tjá. Wat kan ik over mijn gedachten zeggen. De dood krijgt je schijnbaar wel klein. En vraagt je je grote positieve mond te houden. 'Shut úp, now it's my turn. Ik heb nou lang genoeg gewacht (Nou meneer dood, daar zijn de meningen redelijk over verdeeld...) Geen positieve gedachten meer.' 

Want hoe je het ook wendt of keert, ik zie de dood nu niet als een positief persoon. (Mijn zus zou zeggen: Miek, de dood ís geen persoon). Vooruit, laten we ons voorstellen dat we de dood wel als persoon zouden zien, dan zou ik hem niet als een positief persoon zien. Ik geloof niet in: 'Het is vast beter zo' of 'Waar ze heen gaat is het ook heel mooi.' 

Please, shút up. Wat kan er nou mooier zijn dan hier, op aarde?! 

En daar had ik mijn positieve houding weer terug. Want juist ja. Wat kan er mooier zijn dan hier op aarde? De aarde is toch práchtig. Vol liefde, sfeer, gezelligheid (en ze verkopen ook nog op heel veel plekken alcoholische versnaperingen) Als we geluk hebben schijnt de zon deze zomer wel zes maanden (dit is een halfjaar, mensen) lang en hoeven we ons verder geen zorgen te maken. 

Voor mij gaat de stelling 'If you can't beat them, join them' over de dood niet op. Wat ik in het begin dacht, is vérre van waar. Aarde, you're the one. En ik wil nog uren, dagen, maanden, jaren, decennia op je rond blijven lopen. Dus, meneer dood. Wanna fight? Want ik wéd dat ik voorlopig nog wel even van je kan winnen. En al is het niet voor mezelf, dan wel voor haar. 

Hopelijk tot snel, 

Mieke. 

Stories | I miss you more than words can say

Het werd al eerder tegen me gezegd, dat ik, wanneer ik een nieuwe fase in mijn leven in zou gaan jou extra erg zou missen. Samenwonen, trouwen, kinderen krijgen. Maar 2,5 jaar geleden leek dat zo ver weg: 'nieuwe fases' in mijn leven.
Het enige wat ik toen kon bedenken was dat je er niet bij zou zijn als ik vol trots mijn bachelor in ontvangst zou nemen, hopelijk aan het eind van deze zomer.
Toen mijn zus haar bachelor in ontvangst nam, voelde ik ook een bepaald gemis. We wachten in de kerkbankjes  keurig totdat de naam van mijn zus werd omgeroepen. Toen ze ons, mijn vader, familie, haar vrienden en onze vrienden, bedankte, keek ik even opzij naar mijn vader. Tranen in zijn ogen. Trots en een groot gemis. Wat had Marian hier trots als een pauw gezeten, hoorde ik hem denken.

Maar dan nu, mijn nieuwe fase. Eerder dan ik dacht ben  ik gaan samenwonen. Wat 2.5 jaar geleden een ver van mijn bed show leek, is nu werkelijkheid geworden. 2,5 jaar geleden dacht ik; dat komt wel en tegen de tijd dat het komt, ben ik zo oud dat ik beter met het verlies kan omgaan. Dat ik haar nog wel mis, maar vooral de goede herinneringen nog bij me draag.
Maar, wat ik al zei, de nieuwe fase kwam eerder dan verwacht en het gemis lijkt alleen maar groter te worden. Constant wil ik haar opbellen: wat denk je van oranje kussens, bij mijn oranje lamp? Wat denk je van dat ik de boodschappen doe, en hij de was? Wat denk jij van per maand uitgeven aan boodschappen? Soms grijp ik zelfs even, als één of andere dwaas, naar mijn mobiele telefoon. Maar ze is er niet meer, ik kan het niet meer vragen.

En het gekke is, ik zou ook niet weten aan wie ik het wel moet vragen.
Het zijn bepaalde vragen die je aan je moeder stelt, niet aan je vriendinnen of zus, of aan de buurvrouw. Het zijn die bepaalde dingen waar je het met je moeder over hebt, en niet met iemand anders.

Ik weet ook dat ze het zo leuk had gevonden. Samen Amsterdam in, lekker uiteten, met Daniel ouwehoeren, heel veel wijntjes drinken.

Dat ik dit niet met haar mee mag maken, is ontzettend oneerlijk. Dat zij dit niet meer mee kán maken, is hartverscheurend.

Helaas komen er nog meer 'nieuwe fases' en zal ik nog vaker door dit gemis en deze pijn heen moeten. Hopelijk wordt het iedere keer een stukje beter, makkelijker. Maar voor nu, hoe graag ik ook wil, kan ik er nog geen positieve draai aan geven. 


Hopelijk tot snel,

Mieke.

Pictures | Mobile uploads

Er zijn heel wat flessen prosecco doorheen gegaan bij het vieren van ons nieuwe huisje!

Mode Pimpampet met mijn liefde, hij won nog bijna ook!

Mijn nieuwe liefdes heel erg in de sale: Laarsjes van Stylist's Own

Met Daan's neefje Noah: LACHEN naar de camera!

Onze heerlijke bank / zithoek 

Mijn lief en ik tijdens een chique familie diner :)

Stories | Zorgeloosheid

Gisteren liepen mijn vriend en ik vanaf Amsterdam Centraal richting ons appartementje. Al lopend over de Single  fietste er een man langs die hard aan het meezingen was met de muziek die vanuit zijn Ipod in zijn oren klonk. 'Ik vind het leuk als mensen op de fiets zingen' zei ik tegen Daniel. Waarop hij antwoordde: 'Ja, ja eigenlijk wel he, het heeft iets onbezorgds over zich.' En toen begon ik na te denken. Wat hij zei, was exact wat ik bedoelde; alleen kon ik het zelf niet zo goed verwoordde.
Niet gehaast, omdat je snel thuis moet zijn of te laat bent voor een afspraak, niet gefrustreerd, omdat het verkeer tegen zit, maar gewoon zingend op de fiets, geen zorgen, geen gedachten, gewoon de muziek die je leidt naar waar je heen wil.

Zorgeloosheid is iets prachtigs, als je er zo eens over nadenkt. De afgelopen maanden is het woord zorgeloosheid weinig in mijn vocabulaire voorgekomen. Scriptie, tentamens, verhuizing, wennen, missen. En natuurlijk maak ik me nog steeds over sommige dingen zorgen. Tentamens die er weer aankomen, wat wil ik volgend jaar gaan doen en hoe kan ik de vriendin voor mijn vriendinnen blijven die ik was, toen ik in Groningen woonde. Onzekerheden, frustraties, huilbuien. Dat gebeurt. Dat hoort erbij.

Maar dan, af en toe, even mijn fiets pakken, Ipod opzetten, richting het Vondelpark of door de Negen Straatjes, zingend, lachend. Even alles van me af laten glijden. Ik ben een gelukkig mens. Ik heb mensen om me heen die van me houdt, ik woon in een appartement in hartje Jordaan, waar iedereen vriendelijk is, ik heb een vriend die na 2 jaar nog steeds bij me is, ik voel me goed, ik ben gezond, gelukkig. Alle anderen dingen zijn soms zó relatief. Wat ik nog wil bereiken, komt wel. Dat het wennen is, dat is normaal. Dat ik de hele stad niet in één keer ken, ook. Dat ik mijn vriendinnen en bovenal mijn familie mis, dat hoort erbij. Mijn moeder zou gezegd hebben: Het komt goed, altijd. Zoals je hier hebt gestraald, zal je daar ook stralen.
Het is goed even te relativeren en te overdenken wat je allemaal hebt. Want dat leidt je tot waar je wil zijn, zorgeloosheid.

Zorgeloosheid is voor mij parallel aan genieten. Genieten van het leven, van de dagen die je hebt, van de liefde die je krijgt.

Al is het soms nog zo klein, in elke dag vind ik wel een geluksmomentje. Mijn advies: Hou ze vast en neem ze mee, voor de rest van je leven.

My life | Vondelpark, I love you!

Een mooie, ietwat sombere winterdag. Een paar weken geleden. Het Vondelpark. Tien minuutjes fietsen en ik ben bij de ingang van het Vondelpark. Lopen, foto's maken, hardlopen, mensen bekijken. Heerlijk! 

Alle verandering brengt iets goeds met zich mee.

Lieve lezers en lezeressen, 

Sommigen zullen mij al kennen van mijn andere twee blogs en na een tijd nagedacht te hebben, heb ik besloten deze twee blogs te laten voor wat het is en op één blog verder te gaan. 

Het is niet alleen het gemak (wat de mens dient), maar ook het symbolische gebaar waarom ik dit wil doen. Sinds exact vier dagen woon ik in de mooiste hoofdstad van Europa (gekheid, Praag spant absoluut de kroon), Amsterdam. Na een leven lang in mijn mooie stadje Groningen te hebben gewoond, werd het tijd voor iets nieuws. Vond ik, dacht ik. En nu typ ik dit vanuit de Coffee Company bij ons op de hoek (in het huis is nog geen internet) terwijl ik naar buiten kijk, tientallen verschillende soorten mensen langs zie lopen en zelf niet goed weet hoe ik me voel. 

 

Ik zit nog vol met emoties van de afgelopen drie dagen en heb nog niet de tijd gehad deze emoties op een rijtje te zetten. Tot nu. Ik voel me blij, blij dat ik met mijn grote liefde in één huis woon en iedere ochtend naast hem wakker mag worden. Ik voel me klein, in zo'n 'grote' stad, maar de anonimiteit van de stad is nooit iets wat me bang heeft gemaakt, het is juist iets wat me nieuwsgierig maakt, het 'what is out there' gevoel. Ik voel me soms verdrietig, omdat ik zou willen dat ik binnen 10 minuten fietsen bij mijn zus was, omdat ik zou willen dat ik af en toe nog binnen een halfuur bij het huis van mijn vader was zodat we even snel een pizza-tje en CSI NY 'konden doen.' Ik voel me opgewonden, blij, omdat ik een nieuw avontuur aanga en nieuwe dingen ga zien en meemaken. En ik voel me soms zo emotioneel, omdat mijn mama dit niet meer kan meemaken. 

Maar bovenal voel ik me gelukkig, gelukkig dat ik de kansen krijg die ik krijg en dat ik kan doen en laten wat ik wil. Gelukkig omdat ik weet dat ik zo'n sterke achterban heb, die mij nooit in de steek zal laten, of ik nu hier, daar, in New York of in IJsland woon. Ik prijs mezelf gelukkig voor alles wat ik heb. 

Maar, wat wil ik met dit nieuwe blog? Ten eerste wil ik MEER updates, dan mijn vorige twee blogs bij elkaar. Ik wil jullie een kijkje in mijn leven geven. Ik wil outfits laten zien, samen met jullie inspiratie opdoen, mooie mensen (van binnen en buiten) fotograferen en, buiten dat, zal ik altijd terug blijven keren naar daar waar het allemaal begonnen is: ouderwets stukjes schrijven, met af en toe een lach en af en toe een traan.

Geniet van alles wat er om ons heen gebeurt, 

Hopelijk tot snel,

Veel liefs, 

Mieke.